prof. Dr. H. Vekeman: Geborgenheid

Inspiratie-magazine sprak met prof. Dr. H. Vekeman over geborgenheid. Vekeman combineert kennis van de bevestigingsleer van dr. Anna Terruwe met die van de mystiek in de Zuidelijke Nederlanden.

“Bij geborgenheid denken we spontaan – en terecht- aan de relatie tussen moeder en kind. Met name aan de eerste levensjaren en zelfs aan de tijd voor de geboorte. We gebruiken daarvoor de term ‘symbiose’, het intens met elkaar samenleven van het kind met zijn moeder. Deze innige relatie aan het begin van het mensenleven gaat de mens zo doordringen dat het een fundament vormt voor zijn gehele leven.”

Is die geborgenheid van de eerste jaren niet voldoende?

“Als kinderen loskomen van die moederbinding, hun weg in de wereld gaan, allereerst naar school, dan zou daar ook iets van die symbiose moeten meegaan met dat kind. Het onderwijzend personeel zou dat moeten aanbrengen, maar vaak is het afwezig. De meeste volwassenen zijn hier niet op gericht. Ze werken vanuit hun vak, maar niet vanuit de mens met wie ze te maken krijgen. Dat geldt voor de geneeskundige wereld evenzo. Voor de hele wereld, vind ik. Onze hele culturele context is niet gericht op het geven van geborgenheid.”

Hoezo?

“Deze hele cultuur ontneemt ons de stilte, en de gelegenheid als mens nog echt samen te kunnen zijn. Men komt daardoor niet meer tot een beter gesprek, niet tot aandacht voor elkaar, terwijl dat juist zaken zijn waar veel mensen om vragen. Men krijgt de kans niet: men wordt overschreeuwd door de omgeving.”

Waarin uit zich dat gemis?

“Het gemis aan geborgenheid uit zich onder meer in allerlei vormen van protest, in het klein en in het groot: zoals de beweging van ’68, zoals het feminisme. Dat verzet tegen een bepaalde orde is enkel een buitenkant, niet het wezenlijke. Het heeft een diepere grond: dat men als persoon, als de unieke mens die men is, niet tot z’n recht komt in deze wereld. Dat heeft bijna niet te maken met begaafdheden en dergelijke. Het probleem is dat de warmte die ze in die symbiotische fase hebben ervaren, ontbreekt.”

Hoe is dat gebrek aan geborgenheid te herstellen?

“Het gaat in feite om het ruimte scheppen, het ruimte geven aan elke mens zoals die is. Of beter: opdat die meer kan worden dan hij of zij is. Dat kan al door de manier waarop je iemand aanraakt, een hand geeft, door tederheid, al heeft dat woord tegenwoordig een andere klank gekregen. Kern is dat wie geborgenheid mist, die ook niet aan anderen kan geven. Verschrikkelijk eigenlijk. Je kunt het jezelf niet geven. Je kunt het niet leren door een cursus. Je kunt slechts hopen dat je door ontmoetingen mensen tegenkomt die je die geborgenheid kunnen geven.”

Wat kan zo’n ontmoeting teweegbrengen?

Wij hebben bij ons in de buurt een zogenaamde ‘idioot’. Een forse jongen, brutaal. De mensen moeten niets van hem hebben. Een paar jaar geleden in de herfst heb ik hem gevraagd mij te helpen met het opruimen van de bladeren. Hij vertelde me toen, zo langs z’n neus weg dat hij wel eens gitaar speelt. ‘Moet je eens meenemen’, zei ik hem. Hij kwam met zijn gitaar en ik liet hem een cd horen met gitaarmuziek. Hij luisterde ernaar en begon te huilen. Diezelfde brutale vent. Hij vertelde me toen van zijn moeder en de vijf vaders die hij had gehad, van wie vier hem afrosten. Bij ons is hij poeslief. Maar zodra hij weer terug is in de wereld buiten, schopt hij weer overal tegenaan. Ook letterlijk: tegen bomen.”

Het gaat er dus vooral om dat mensen die geborgenheid kennen anderen geborgenheid bieden?

“Die mensen zijn er maar heel weinig, helaas. Bevestigende mensen vormen een uitzondering. Veel meer mensen zouden dat moeten worden. Ik heb het geluk gehad in mijn leven er een aantal te mogen ontmoeten. Maar ben ook heel veel mensen tegengekomen die dat geluk niet gehad hebben. Maar wier leven ik heb zien veranderen, door het feit dat we elkaar hebben leren kennen. Dat lijkt heel dunnetjes als basis, maar ik geloof niet zo in methodes die de hele wereld moeten gaan veranderen. Dat is utopisch.”

Speelt het geloof daarin een rol?

Mijn uiteindelijke stelling inzake geborgenheid is: geen mens op heel de wereld, ook niet mijn eigen echtgenoot of mijn eigen kinderen, kan mij mijn definitieve geborgenheid geven. Die vind ik in de Vader van Jezus. Met alle leegloop van de kerken en het geldgebrek, zou ik wensen dat de Kerk veel meer de spirituele dimensie van het geloof zou benadrukken. Zij heeft het zo gegooid over de boeg van het leerambt, van de morele code. Terwijl de Kerken er eigenlijk zijn om de mensen spiritualiteit bij te brengen. Dat is het leven uit de Geest.” (EA)

Uit; Inspiratie-magazine, dec. 2004, jaargang 9, nummer 9, blz. 4-7.

Bron: www.terruwe.clubs.nl/geborgenheid-inspiratie-sprak-met-vekeman

Een Reactie op “prof. Dr. H. Vekeman: Geborgenheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s